Тез кунда Улуғбек ҳазинаси

«Падаркуш, тожу тахт, олти ой...» Низомий Ганжавийнинг бу жумлаларни ўқиган Абдуллатиф нечоғлик хато қилганини анг­лайди, англаганда ҳам ўзини кутаётган фожиаларни, атрофидаги сотқинларни, хиёнатларни кўриб-билиб англайди. Отаси-ю ўз жигарига қилган хунрезлиги, миллат маънавиятига қилган адолатсизлиги кўз олдида яққол намоён бўлади. Кўнгли сезган мудҳиш тақдир бошида яланғоч қилич бўлиб